ONCE UPON A TIME 01X14
Dreamy - Marzyciel -
:: Project HAVEN::
Tłumaczenie: michu Korekta: moniuska
Synchro: Seki
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
Uważaj!
Przepraszam.
Ostrożnie.
Czarodziejski pył jest...
najcenniejszą substancją na świecie.
Jego magia napędza świat.
A to jest cały zapas na cały rok.
- Musisz uważać. - Wiem.
Bo w przyszłym roku będziesz to robić całkiem sama.
Za rok wciąż będę odbierać pył?
Myślałam, że do tego czasu zostanę wróżką chrzestną.
Och, Nova.
Naprawdę jesteś marzycielką.
Twoja podróż dopiero się zaczyna.
Dasz radę bezpiecznie przenieść cały pył z kopalni do domu?
Świetnie.
To jest już gotowe.
Jest zbyt wcześnie, Ostrożku.
Ten nie powinien się wykluć przed zmrokiem.
Cóż, komuś się spieszy by być na zewnątrz przed swoimi braćmi.
Witaj w świecie, krasnalu.
Przepraszam, Leroy.
Czy nie przesiadłbyś się tam, żebyśmy usiedli tutaj z Walterem?
Gdybym chciał tam siedzieć, to bym tam siedział.
Chcecie to miejsce, to spróbujcie podnosić tyłki z łóżek nieco wcześniej.
Jak zawsze uroczy...
Gratulacje.
Właśnie straciłem apetyt.
Miejsce jest wasze.
Przepraszam!
Czy mogę prosić o uwagę?
Przepraszam, że przerywam wam śniadanie,
ale chciałam wszystkim przypomnieć, że zbliża się szczególna okazja -
Dzień Górnika.
Jak zawsze, zakonnice ze Storybrooke mają nadzieję, że się przyłączycie
i pomożecie przy sprzedaży ich pięknych świec.
Potrzebujemy tylko kilku energicznych ochotników.
Kto chciałby się do mnie przyłączyć?
Leroy, zgłosisz się na ochotnika?
Chciałbym wyjść, siostro. Blokujesz drzwi.
Oczywiście.
Gdybyś jednak chciał pomóc, to byłoby naprawdę...
Jasne.
Byłby z nas niezły zespół. Lokalna zdzira i miejski pijak.
Jedyną osobą, która jest tu mniej lubiana niż ja, jesteś ty.
Przyjście z tym do mnie to prawdziwa desperacja.
Hej, mogę się z tobą przejść?
Co to jest ten Dzień Górnika i dlaczego sobie przy nim wypruwasz żyły?
To doroczne święto, nasza stara tradycja.
Zakonnice robiły świece i wymieniały je u górników na węgiel.
Węgiel? W Maine?
Gdyby wydobywali homary, to bym zrozumiała.
Nieważne, teraz to okazja charytatywna.
To wspaniała impreza. Wszyscy ją uwielbiają.
- Jakoś widzę to inaczej. - Tu nie chodzi o Dzień Górnika...
tylko o mnie.
Tydzień temu miałam dziesięciu ochotników. W tym - nikogo.
Myślisz, że chodzi o tę historię z Davidem?
Jestem o tym przekonana. Kilka osób dało mi to do zrozumienia.
Nigdy przedtem... nie rozbiłam rodziny.
Przejdzie im.
Popełniłaś błąd z Davidem. Zdarza się.
Ale nie musisz się udzielać dobroczynnie, żeby odzyskać szacunek.
Muszę coś zrobić.
A to jest najlepsze, co potrafię.
Miłość zniszczyła mi życie.
Szeryf Swan.
Tak. Zaraz tam będę.
Obowiązki wzywają.
Trzymaj się.
I jeżeli mogę jakoś pomóc, możesz na mnie liczyć.
Wiem. Dziękuję.
Och, przepraszam.
To po prostu wypadło mi z ręki. Ja...
Nic się nie stało.
Naprawdę bardzo mi przykro.
Tak się starałam uruchomić te światła, że nie zauważyłam,
że zaraz zrzucę to z drabiny.
Pozwól mi rzucić okiem na te światła.
Znalazłem problem. Przeciążasz transformator.
Gdybyś dalej przy nich grzebała, wszystko mogło wybuchnąć ci w twarz.
To chyba czyni cię moim bohaterem.
Nie jestem niczyim bohaterem, siostro.
- Mów do mnie Astrid. - Do wszystkich mówię "siostro".
Jestem Leroy.
Jak to zrobiłeś? Jesteś elektrykiem?
Pracuję w więziennictwie.
To... wspaniale.
Niezupełnie.
Najbardziej zawsze chciałem... żeglować.
Nawet kupiłem łódź.
Prawdziwą balię. Miałem zamiar ją naprawić,
Popłynąć dookoła świata, powiedzieć tej dziurze "do widzenia".
- Przepraszam, siostro. - W porządku.
Wiesz, ktoś mi kiedyś powiedział,
że można osiągnąć wszystko, pod warunkiem, że się o tym marzy.
- Naprawdę tak uważasz? - Pewnie.
Zobacz, jak łatwo poradziłeś sobie ze światłami.
Jestem pewna, że poradziłbyś sobie ze wszystkim.
Powinnam wracać do centrum ochotników.
Miło było cię poznać, Leroy.
- Mogę też rzucić okiem? - Po co?
Cóż, to że wyleciałem z "Mirror",
nie oznacza, że nie mogę pracować na własną rękę.
Co tu mamy?
Nauczyciel WF znalazł go porzuconego na skraju drogi,
silnik wciąż działał, ale nikogo nie było w pobliżu.
Zarejestrowany na Kathryn Nolan.
Ona zniknęła.
Kathryn Nolan, którą mąż porzucił w bardzo publiczny sposób?
Ta historia sama się pisze.
Gdybym miał taki temat, to "Daily Mirror" musiałby przyjąć mnie z powrotem.
Spokojnie, tygrysie. Nie pracujesz już dla Reginy.
Kathryn została przyjęta na prawo w Bostonie.
Może zdecydowała się tam wyjechać, gdy David ją rzucił.
Samochód się zepsuł i pojechała dalej autostopem.
Tak bym zrobiła, gdybym uciekała od swoich kłopotów.
I zostawiłabyś w samochodzie ubrania?
Czas sprawdzić listę połączeń Kathryn
i zobaczyć, z kim ostatnim rozmawiała.
Jeśli zrobisz to przez biuro, to zajmie kilka dni.
Znam kogoś w firmie telefonicznej, pomagał mi za czasów pracy w gazecie.
Mogę zdobyć listę w kilka godzin.
Świetnie.
Zadzwoń do mnie, jak tylko będziesz ją miał.
Oto i on.
Trzeba mu powiedzieć.
Naprawdę myślisz, że nie wie?
Zaraz się przekonamy.
Ręce w górę.
- Czym jestem? - Krasnoludkiem.
- Co ja tu robię? - Oporządzamy cię.
- Kim była ta kobieta? - Jaka kobieta?
Ta, którą widziałem, zanim się wyklułem.
Była piękna. Chciałbym ją znów zobaczyć.
Ha! Śniło ci się.
Nie ma kobiet krasnali.
Krasnoludki się nie zakochują, nie żenią się i nie mają dzieci.
Jak myślisz, dlaczego się wyklułeś z jaja?
- To co zatem robimy? - Pracujemy.
I lubimy to?
Kochamy. Nawet gwiżdżemy w trakcie.
Wydobywamy diamenty, które są potem kruszone na pył
dający światu światło.
Ty i twoich siedmiu braci przyniesiecie radość sobie i innym.
Chodź.
To twój zespół. Twoi bracia.
Weźcie wszyscy kilofy.
Nadadzą wam imiona.
Skrytek
Wesołek
Doktorek
Apsik
Śpioszek
Nieśmiałek
Gapcio
Marzyciel
Kilof nigdy nie kłamie, Marzycielu.
Weźcie latarnie i w drogę.
Dzisiaj jest pierwszy dzień reszty waszego życia.
Witajcie w kopalni!
Gdzie mogę się zapisać?
No co?
- Chciałbym sprzedawać świece. - Wcale nie chcesz.
Bardzo jasno to wyraziłeś dziś rano.
Może zobaczyłem światło.
Może ktoś mi je pokazał.
Jaka to różnica, siostro?
Wydaje mi się, że przyda ci się każda pomoc.
No dobrze, potrzebuję kogoś do budki ze świecami.
Bez przekleństw, żadnego picia i słuchasz się mnie.
Ile butli z helem zamówiłaś?
- Chciałam zamówić 12. - Zamówiłaś 12 tuzinów.
- Zwróć je. - Nie przyjmują zwrotów.
Potrzebujemy tych pieniędzy. Wiedziałaś o tym.
Wiesz, co on o nas myśli.
Napraw to, siostro Astrid i to szybko.
Hej.
- Jaki mamy problem? - Taki, że jestem idiotką.
Każdego roku dostajemy dotację i wszystko jest dokładnie zaplanowane.
Poza tym, że właśnie wydałam wszystko na hel.
Nie będziemy w stanie zapłacić czynszu.
Odrobicie to przy następnej dotacji.
Która będzie dopiero w przyszłym miesiącu.
Czynsz musimy zapłacić w przyszłym tygodniu.
I jedynym przychodem są te świece.
- Ile ich musicie sprzedać? - Dobry tysiąc.
- Ile poszło rok temu? - 42.
Poproście o odroczenie płatności.
Pan Gold się na to nie zgodzi.
Pan Gold wynajmuje wam lokal?
Jeśli się spóźnimy z płatnością, wylatujemy.
Wtedy nas przeniosą i będziemy musiały opuścić Storybrooke.
Tak się nie stanie.
Wiesz dlaczego ostatnio sprzedałyście tylko 42 świece?
Bo nie miałyście mnie.
W tym roku sprzedacie wszystkie.
Leroy, chyba naprawdę jesteś moim bohaterem.
Tak po prostu zniknęła?
Naprawdę nic o tym nie wiesz?
Nie rozumiem. Co się stało?
Nie wiem. Próbuję się dowiedzieć.
Co możesz mi powiedzieć?
- Kiedy ostatnio rozmawiałeś z Kathryn? - Wczoraj po południu.
Wiem, że były między wami kłamstwa i nieszczerość.
Naprawdę nie chcę cię oceniać, ale czy to na pewno prawda?
Tak. Nie rozmawiałem z nią, od kiedy...
Zakończyłem to.
Wróciłem wczoraj do domu, a jej rzeczy już nie było.
Założyłem, że pojechała do Bostonu. Tak, jak mi powiedziała.
Czy jestem o coś podejrzany?
Nie. Wiem, kiedy ludzie mówią prawdę, Davidzie.
Nie minęła jeszcze doba. Formalnie nie jest nawet zaginiona.
Ale jeżeli jest, zaufaj mi... odnajdę ją.
Ta lista połączeń... mam ją.
I myślę, że będzie całkiem przydatna.
Pomocy!
Czy ktoś może mi pomóc?
Och, dziękuję.
To ty.
Czy my... się znamy?
Jesteś kobietą, którą widziałem we śnie,
tuż przed wykluciem w zeszłym roku.
Masz roczek?
Wiem. Wyglądam młodo jak na swój wiek.
O nie!
Magiczny pył!
Jestem idiotką.
Zawsze chciałam być wróżką chrzestną.
To było moim marzeniem,
ale nawet nie jestem w stanie sama odbierać magicznego pyłu.
- Jestem taką niezdarą. - Nie jesteś.
Myślę, że byłaby z ciebie świetna wróżka chrzestna.
Naprawdę tak uważasz?
Myślę, że możesz osiągnąć wszystko,
pod warunkiem, że będziesz o tym marzyć.
Jestem Nova.
Marzyciel.
Wiesz, Marzycielu, jako wróżki spędzamy mało czasu w twoim świecie
i chciałam zrobić sobie przystanek w drodze powrotnej.
- Byłeś kiedyś oglądać świetliki? - Rzadko wychodzę z kopalni.
Słyszałam, że są piękne
i pojawiają się tuż po zachodzie na Wzgórzu Świetlików.
Miałam zamiar zobaczyć je dziś wieczorem.
Brzmi świetnie.
Baw się dobrze.
Marzycielu?
Dziękuję.
Jesteś moim bohaterem.
Kupujcie świece na Dzień Górnika!
Ręcznie wykonane przez zakonnice ze Storybrooke!
Zapal w sobie światełko dobroci kupując od nas świecę.
To nie działa.
Masz rację. Spakujmy je.
Rezygnujesz?
Jeśli klienci do nas nie przychodzą, to musimy przyjść do nich,
od drzwi do drzwi.
Jeśli tu nas nie lubią, to polubią nas w swoich domach?
Dokładnie. Zapłacą nam, żebyśmy tylko poszli.
- Co u licha robisz? - Co się dzieje?
Właśnie rozmawiałam ze szkołą Kathryn w Bostonie.
Rejestracja odbywała się dziś rano. Nie pojawiła się.
- Coś się musiało jej stać. - Na to wygląda.
Emmo, podpowiedz mi! Co budzi więcej współczucia -
z szarfą czy bez?
Z szarfą.
Ruszajmy. Mamy mało czasu.
Dzięki. Muszę lecieć.
Dlaczego nic nie powiedziałaś?
Szukasz podejrzanego, kogoś kto ma motyw.
W jej przypadku to aż kłuje w oczy.
Ona nie ma z tym nic wspólnego.
- Zaufaj mi. - Ale ona...
Zaufaj mi. Znam ją.
Załatw mi tę listę połączeń.
Dzień dobry. Sprzedajemy świece na Dzień Górnika.
Nie jesteśmy zainteresowani.
Co się dzieje?
Prawie nie tknąłeś jedzenia.
Sam nie wiem.
Nie mam apetytu. Nie mogę spać.
W ogóle nie czuję się sobą.
Może Doktorek powinien mnie zbadać.
Chcesz zaufać krasnalowi, któremu tytuł doktora nadał kilof?
Nie martwiłbym się. Krasnoludki nie chorują.
Problem musi tkwić w twojej głowie.
To nie w jego głowie, tylko w sercu.
Jesteś zakochany.
To niemożliwe.
Krasnoludki się nie zakochują.
Zaufaj mi.
Znam się na miłości i... ty jesteś zakochany.
Jakie to uczucie?
Najwspanialsze i najbardziej niesamowite ze wszystkich.
Miłość daje nadzieję.
Napędza nasze marzenia.
I jeśli kochasz, to musisz się tym cieszyć,
bo miłość nie zawsze trwa wiecznie.
Jeśli jest tak wspaniała, to czemu się czuję tak marnie?
Musisz być z osobą, którą kochasz.
Ale skąd mam wiedzieć, czy ona czuje podobnie?
Mówiła tylko o jakichś świetlikach, a nie o miłości.
Czekaj, co ci powiedziała o tych świetlikach?
Że ma zamiar je dziś oglądać na szczycie wzgórza.
I że podobno to najpiękniejszy widok na świecie.
Co?
Nie opowiadała ci o świetlikach.
Zapraszała cię, żebyś jej towarzyszył.
Tak myślisz?
Miałam wystarczająco złamane serce,
żeby rozpoznać, gdy ktoś wyciąga rękę.
Idź. Znajdź swoją miłość.
Znajdź swoją nadzieję.
Znajdź swoje marzenia.
Siostro Astrid?
Cześć.
Musimy porozmawiać.
Nie mam dobrych wieści.
Och, nie.
Co się stało?
Zła wiadomość jest taka...
że...
będziecie bardzo zajęte robieniem świec,
ponieważ Mary Margaret i ja właśnie wszystkie sprzedaliśmy.
Nie stracicie klasztoru. Nigdzie was nie przeniosą.
Jak mogłeś powiedzieć Astrid,
że sprzedaliśmy wszystkie świece? To jest 5000$, Leroy.
5000, których nie mamy.
Nie martw się. Mam plan.
Jaki plan? Taki, jak chodzenie od drzwi do drzwi,
żeby wszyscy śmiali się nam w twarz?
Daj mi czas do końca dnia.
Coś wymyślę.
Dlaczego to dla ciebie takie ważne?
Zakonnice...
Będą musiały opuścić miasto.
O mój Boże. Ona ci się podoba.
To zakonnica, Leroy.
Nie dało się znaleźć kogoś bardziej niedostępnego?
I kto to mówi, dziewczyna która spotykała się z żonatym?
Nie jesteś wcale lepsza ode mnie.
Masz swoje powody by tu być.
Ja mam swoje.
I jeśli mówię, że zdobędę te pieniądze, to je zdobędę.
Nie myślałam, że się pojawisz.
Bałem się, że jestem za późno.
Cóż, niewiele brakowało.
Chodź.
Popatrz na te wszystkie światła.
Czy to są świetliki?
Nie!
To wioska.
A za nią wszystkie światła królestwa.
Widziałaś sporo świata, prawda?
Tak, ale z daleka.
Co w tym złego?
Latanie ponad światem, a bycie jego częścią, to niezupełnie to samo.
Przynajmniej zobaczyłaś świat.
Ja mieszkam w kopalni, pod ziemią.
Oglądam jedynie diamenty, brud i krasnoludki.
Wiesz...
Moglibyśmy zwiedzić świat razem.
Kupić łódź, popłynąć, gdzie zechcemy,
zobaczyć wszystko, co świat ma do zaoferowania.
Patrz!
Ok, zróbmy to.
Jutro wieczorem, jak odstawię pył, spotkajmy się tu.
Uciekniemy razem.
Zobaczymy świat.
Marzenia się spełniają...
Wiem, że jest przy niej sporo do zrobienia.
Przydałaby się nowa warstwa farby, odświeżenie tu i tam.
Ale nie powiesz, że 5000$ to zbyt wygórowana cena za tę piękność.
Raczej 3000.
- Potrzebuję 5000. - Potrzebujesz 5000$.
Skąd ta kwota?
Próbuję pomóc przyjaciółce.
Ach, rozumiem.
Słuchaj, nie musisz mi nawet nic płacić.
Po prostu przesuń zakonnicom termin zapłaty czynszu.
Zakonnicom?
Możesz wziąć łódź, a one zapłacą ci potem.
To dobry interes, dostaniesz wszystko.
A więc o to chodzi.
Jesteś bogaty. Stać cię, żeby dać im czas, by mogły
- nadrobić miesiąc. - To prawda, mógłbym tak zrobić.
- Świetnie. - Ale tego nie zrobię.
Mam z nimi jasną umowę.
Jeśli ominą płatność, to mam prawo je eksmitować.
- Daj spokój. Dlaczego miałbyś... - I szczerze,
ulżyłoby mi, gdybym pozbył się tak marnych najemców.
Nie lubisz zakonnic?
- Jak można nie lubić zakonnic? - Mam swoje powody.
I zachowam je dla siebie.
Powiedzmy, że mamy długą i skomplikowaną wspólną przeszłość,
więcej nie musisz wiedzieć.
Mary Margaret powiedziała, że cię tu znajdę.
Upiekłam ci ciasto.
Chociaż tak mogę się odwdzięczyć za twoją pomoc.
Cóż za piękna łódź!
Niesamowicie będzie nią pożeglować.
Nie pamiętam już, kiedy ja to robiłam ostatnio.
Co to jest?
Jeśli sprzedałeś wszystkie świece, co one tu robią, Leroy?
Nie sprzedałem ich.
Próbowałem, ale nikt nie chciał ich ode mnie kupić.
Próbowałem powiedzieć ci prawdę, ale bałem się, że cię zawiodę.
Więc skłamałeś.
Przepraszam, Astrid.
Najwyraźniej zaufałaś złej osobie.
- Znalazłeś coś? - Mam bilingi Kathryn.
Wszystkie jej rozmowy z dnia, kiedy rozbiła samochód,
w tym 8-minutową rozmowę z Davidem na godzinę przed wypadkiem.
To niemożliwe.
- Mówił, że z nią tego dnia nie rozmawiał. - Zatem kłamał.
Nie. Wiem, kiedy ktoś kłamie, a David...
Masz to na papierze, Emmo.
Bilingi nie kłamią. Ludziom to się zdarza.
A twój przyjaciel David robi to lepiej niż większość z nich.
Nie wiń się za to.
Nie jesteś jedyną osobą, którą David oszukał.
Poproszę to samo co ona.
I co?
Udało ci się?
A jak myślisz?
Myślę, że miałeś rację.
Że się oszukiwałam myśląc, że lokalna zdzira
i miejski pijak mogą coś razem osiągnąć.
Tak.
To były tylko marzenia.
Skrytek.
Jeśli chciałeś się wymknąć, powinieneś poradzić się mnie.
Opuszczasz nas? Tak bez pożegnania?
- Dokąd się wybierasz? - Chcę być z Novą.
Kochamy się. Zwiedzimy razem świat.
Nie rozumiem.
Myślałem, że mamy spędzić życie tutaj, w kopalni.
Też tak myślałem, ale wszystko się zmienia, gdy się zakochujesz.
Nagle wszystko wydaje się możliwe.
Cóż, zabierz to ze sobą.
Może ci się przydać.
Już tego nie potrzebuję.
Nie możesz tego zrobić, Marzycielu.
Nie możesz do niej iść.
Dlaczego nie?
Jesteś odpowiedzialny
za wydobycie diamentów, z których robimy magiczny pył.
Ale ja ją kocham.
Jesteś krasnoludkiem, Marzycielu.
Nie jesteśmy zdolni do miłości.
Nie tak nas stworzono.
A co jeżeli ja jestem inny?
Co jeśli się mylisz?
Szefuńcio się nie myli, młodzieńcze.
To co czujesz, to tylko sen.
Kim jesteś?
Jestem nauczycielką Novej.
Jeśli uciekniecie razem, źle się to skończy.
Nova utraci swoje skrzydła.
Ale jeśli wrócisz do kopalni i pozwolisz Novej
stać się wróżką, którą zawsze miała być,
razem przyniesiecie światu wielką radość.
Nova może być świetną wróżką...
jeśli jej pozwolisz.
Wybór należy do ciebie.
Leroy, zdajesz sobie sprawę, że związek
między tobą, a siostrą Astrid jest niemożliwy?
Tak.
Przez całe moje życie ludzie uważali, że mają prawo
mówić mi, czego nie mogę zrobić.
Ona była pierwszą osobą, która powiedziała, że mogę czegoś dokonać.
Uwierzyła we mnie.
Nie chciałem jej zawieść.
Ale są konsekwencje dążenia do czegoś, co świat uważa za niewłaściwe.
Popatrz tylko na mnie.
Całe miasto wytyka mnie palcami.
A co z dobrymi wspomnieniami?
Co masz na myśli?
Nie dzieliłaś z nim chwil, które kochałaś?
Żałujesz ich?
Oczywiście, że nie.
Czy nie o to chodzi w życiu?
O trzymanie się swoich dobrych wspomnień.
Wszystko, o czym marzyłem, to jedna chwila z Astrid.
Jedna chwila, która dałaby mi nadzieję, że każde marzenie można spełnić.
Ty to miałaś, Mary Margaret,
więc przestań użalać się nad sobą i ciesz się tym.
Bo ja tego nie miałem.
Może i miałam marzenie, ale z przykrością stwierdzam, że nie było warto.
Siedzenie tu i picie nie cofnie tego bólu.
A co mogłoby?
Przychodzi mi do głowy tylko jedna rzecz.
Idealnie.
Leroy!
Co ty robisz?!
Proszę, nie rób tego.
Nie zamierzam skoczyć.
- Nie? - Nie. Zwariowałaś?
Mógłbym na kogoś spaść. Wiesz, ile szkód bym narobił?
Jestem za dobrze zbudowany.
To co ty tam robisz?
Mam zamiar zdobyć swoją chwilę.
- Co takiego? - Lepiej kucnij.
Co ty robisz?
Sprzedaję świece, siostro.
Marzycielu, chodź ze mną. Muszę ci coś pokazać.
- Nova, musimy porozmawiać. - Nie. Musisz to zobaczyć.
Popatrz.
Jest wspaniała.
Ma wszystko, czego potrzebujemy, żeby zwiedzić świat.
Zapasy, mapy całego królestwa, mocny żagiel.
Nova.
Nie mogę z tobą odejść.
A co z naszym wspólnym życiem?
Z naszym marzeniem?
Jestem krasnoludkiem, Nova.
Moje miejsce jest w kopalni, a twoje z innymi wróżkami
i to się nigdy nie zmieni.
Marzycielu.
Możesz zmienić swoje życie.
Nigdy nie pozwól sobie zapomnieć, że jesteś wyjątkowy.
Dlaczego?
Co nas odróżnia od wszystkich innych krasnoludków i wróżek?
Nasza miłość.
Nie wydaje mi się, że to miłość.
To tylko marzenie. Musimy o nim zapomnieć.
Nie chcę o nim zapominać.
Nie jestem twoim marzeniem, Nova.
Marzysz o byciu wróżką chrzestną,
- i wciąż możesz się nią stać. - Rozmawiałeś z Błękitną Wróżką.
- To nie ma znaczenia. - Co ci powiedziała?
- To nie ma znaczenia. - Co ci powiedziała?!
Nova!
Ważne jest to, że nie mogę stanąć ci na drodze do szczęścia.
Ale to ty jesteś moim szczęściem.
Kocham cię.
Ty mnie nie kochasz?
Jestem krasnoludkiem.
Nie mogę kochać.
Pospieszcie się chłopaki!
Tworzymy tu magię!
Gdzie jest mój kilof?
Marzycielu, jesteś...
Z powrotem!
Cóż, hej-ho chłopaki!
Dobrze cię znów widzieć, Marzycielu.
Nie chciałbym być w żadnym innym miejscu.
Hej-ho!
Szefuńcio.
Podaj mi inny kilof.
Proszę, Marzycielu.
Od dziś nazywam się "Gburek".
Proszę.
Leroy.
Sprzedaliśmy wszystkie.
Idź do niej.
Przekaż jej dobre wieści.
Miej swoją chwilę.
- Przepraszam na chwilę. - Ok.
5000 dolarów.
Bułka z masłem.
- Sprzedałeś wszystkie? - Nie sam.
Dokonałeś tego.
Nawet sobie nie wyobrażasz.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie ma za co.
Pamiętasz moją łódź?
Zamierzam ją naprawić.
Może chciałabyś zostać moim pierwszym pasażerem?
Z przyjemnością.
Zatem tak właśnie zrobimy, siostro.
Pięknie, nieprawdaż?
Jeśli to w sprawie awarii, to ludzie z firmy energetycznej
- już nad tym pracują. - Nie dlatego tu jestem.
Minęły już 24 godziny, odkąd moja przyjaciółka Kathryn zaginęła.
Znalazłaś już coś?
Coś znalazłam. Nie wiem tylko jeszcze, co to znaczy.
Cóż to takiego?
Na tym etapie śledztwa wolałabym nie ujawniać szczegółów.
Jeśli kogoś ochraniasz i nie wykonujesz swojej pracy, szeryfie Swan.
Mogę poszukać kogoś, kto to zrobi.
LADACZNICA
- Emma. - David, musimy porozmawiać.
Znalazłaś Kathryn?
Obawiam się, że nie.
To o co chodzi?
Chcę, żebyś poszedł ze mną na posterunek i wszystko mi opowiedział.
Nie rozumiem. Wydawało mi się, że już to zrobiłem.
Też tak myślałam.
Twitter Project Haven @ProHaven
Synchro i korekta: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤